1. Główna różnica między skutecznym i nieskutecznym poszukiwaniem pracy nie jest spowodowana jakimś zewnętrznym czynnikiem (np. trudnym rynkiem pracy), ale sposobem, w jaki dana osoba podchodzi do szukania pracy.

2. To, jak długo będziesz szukać pracy zależy od tego, ile czasu będziesz temu poświęcać.

Większość osób poświęca 5 godzin tygodniowo lub mniej. Aby być skutecznym musisz poświęcać, co najmniej 30 godzin tygodniowo. Dlaczego? Załóżmy, że w obecnej sytuacji gospodarczej znalezienie takiej pracy, o jakiej marzysz zajmuje przeciętnie 180 godzin.

Jeżeli poświęcisz na to 5 godzin tygodniowo zajmie Ci to dziewięć miesięcy. Jeżeli przeznaczysz na to 30 godzin w tygodniu możesz znaleźć wymarzoną pracę już po 6 tygodniach.

3. Niezależnie od tego jak dobrze i ciężko pracowałeś w poprzedniej pracy, pamiętaj, że nikt nie jest zobowiązany dać Ci nową pracę. To czy ją znajdziesz zależy tylko od Ciebie.

4. Im więcej sposobów wykorzystujesz do szukania pracy, tym większe jest prawdopodobieństwo jej znalezienia. Przeciętna osoba szukająca pracy używa tylko dwóch lub trzech z nich.

5. Zanim zaczniesz szukać pracy powinieneś odpowiedzieć sobie na trzy podstawowe pytania. Po pierwsze: jakie posiadasz umiejętności (chodzi o umiejętności dajce się zastosować w każdej dziedzinie czy każdym zawodzie, niezależnie od tego jak je zdobyłeś). Po drugie: gdzie, w jakim miejscu i w jaki sposób chcesz wykorzystać swoje umiejętności. Po trzecie: musisz zdecydować, w jaki sposób możesz się dostać tam, dokąd zmierzasz. Chodzi tu o określenie nazw zawodów czy stanowisk pracy, którymi jesteś zainteresowany oraz nazw instytucji, które maj do zaoferowania te stanowiska, a także ustalenie nazwisk osób lub osoby, która jest uprawniona do tego by Cię zatrudnić. Znajdź sobie 15-20 firm lub instytucji, w których chciałbyś pracować.

6. Musisz znać swoje umiejętności.

7. Zapomnij o tym, co jest dostępne. Szukaj pracy, której naprawdę chcesz.

8. Zastanów się, co chciałbyś robić. Jeżeli nie będziesz wiedział, czego chcesz, nie będziesz też wiedział, jak tego szukać - a jeżeli nawet znajdziesz możesz tego nie zauważyć.

9. Osoby szukające pracy odwiedzają średnio sześciu pracodawców w miesiącu, dlatego poszukiwanie zajmuje im tyle czasu. Powinieneś rozmawiać, co najmniej z dwoma pracodawcami dziennie.

10. Musisz spotykać się bezpośrednio z potencjalnymi pracodawcami, kiedy tylko jest to możliwe, zamiast wysyłać swoje dokumenty (np. życiorys). Staraj się rozmawiać bezpośrednio z nimi, omijaj “personalnego i “dział kadr”. Rozpowszechniona jest głęboka wiara w metodę szukania pracy polegającą na wysyłaniu jak największej liczby życiorysów.

Jednakże najskuteczniejszym sposobem jest bezpośrednie spotkanie. Życiorys to coś, czego nie powinno się nigdy wysyłać przed sobą, lecz zawsze zostawiać za sobą.

11. Aby znaleźć pracę potrzeba jak najwięcej par oczu i uszu. Gdy już wiesz, jakiego rodzaju pracy szukasz - mów wszystkim, jaka to praca. Staraj się, aby jak najwięcej ludzi prowadziło poszukiwania dla Ciebie.

12. Jeżeli już znajdziesz miejsce, w którym chciałbyś się zatrudnić, warto porozmawiać z kimś, kto tam pracuje, (ale nie jest Twoim potencjalnym pracodawcą) o tym jak trafi do tej pracy, co mu się w niej podoba a co nie. Takie sprawdzenie miejsca pracy przed zatrudnieniem zaoszczędzi Ci czasu i pieniędzy. W ten sposób sprawdzisz czy dana praca

Ci odpowiada.

13. Dla wielu pracodawców sposób, w jaki zachowujesz się na rozmowie kwalifikacyjnej i sposób, w jaki będziesz wykonywać swoją pracę to jedno i to samo. Lekceważące podejście do rozmowy jest ostrzeżeniem, że w przyszłości możesz lekceważąco i niedbale wykonywać swoją pracę (wskazówki jak zachowywać się w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej znajdziesz dalej).

14. Organizacje poszukują “zwycięzców”. Idź na rozmowę jako “człowiek o dużych możliwościach” a nie “żebrzący o pracę”. Nie koncentruj się na tym, co pracodawca może ci dać (np. pracę). Skup się na tym, co Ty możesz dać pracodawcy.

15. Nie tylko wykształcenie i doświadczenie pozwala znaleźć pracę. Trzecim ważnym czynnikiem jest zademonstrowanie swoich umiejętności w obecności pracodawcy.

16. Zachowuj się uprzejmie wobec każdego pracodawcy, nawet, jeżeli wydaje Ci się pewne, że w danym miejscu nie zdobędziesz pracy. W następnym tygodniu mogą polecić Cię jakiejś innej osobie, jeżeli zrobiłeś na nich dobre wrażenie.

17. Nie przejmuj się, gdy zostaniesz odrzucony. Pamiętaj, niezależnie od tego ile razy usłyszysz “nie”, potrzebujesz, usyszeć tylko dwa razy “tak” (dwa, abyś miał, z czego wybierać). Za każdym razem, kiedy usłyszysz “nie” zbliżasz się do tych dwóch “tak”.

18. Przez cały okres poszukiwania pracy staraj się jak najlepiej wyglądać - bądź czysty, schludny, dobrze ubrany za każdym razem, kiedy wychodzisz z domu, nawet, jeżeli idziesz kupić chleb w sklepie za rogiem. Nigdy nie wiadomo gdzie możesz spotkać osobę, która mogłaby Ci pomóc w znalezieniu pracy.

19. Jeżeli Ty i pracodawca polubicie się od pierwszego spotkania i będziesz koniecznie chciał tam pracować, lecz pracodawcy nie będzie stać, aby płacić Ci taką pensję, jakiej potrzebujesz, rozważ możliwość pracy na część etatu - na przykład mógłbyś pracować przez 3 dni w tygodniu. To daje Ci swobodę znalezienia innego zajęcia na pozostałe dwa dni.

20. Nie oczekuj, że będziesz w stanie znaleźć pracę dokładnie tego samego rodzaju jaką zawsze wykonywałeś. Bądź przygotowany, aby określić jakieś inne rodzaje pracy, które mógłbyś wykonywać i które lubiłbyś oraz takie, w których wykorzystywałbyś te same umiejętności i doświadczenia.

21. Jeżeli dana rzecz, którą robisz, ekscytuje Cię, to będziesz w niej dobry, jeżeli nie, to nie będziesz.

22. W naszych czasach możesz znaleźć się bez pracy nagle i bez ostrzeżenia bądź, więc stale gotowy do podjęcia poszukiwania pracy.

23. Aby zmienić zawód nie zawsze musisz wrócić do szkoły i zdobyć nowe wykształcenie.

Wystarczy usiąść i wykonać bardzo starannie pracę domową polegającą na badaniu samego siebie (swoich umiejętności) oraz na szczegółowych rozmowach z ludźmi, którzy już wykonują pracę, o której podjęciu myślisz.

24. Pamiętaj, mogą być inne osoby, które starały się o tę pracę a które mogłyby wykonywać ją lepiej niż Ty. Osoba, która zostaje przyjęta do pracy to niekoniecznie ta osoba, która mogłaby najlepiej wykonywać tę pracę, lecz taka, która wie jak zostać przyjętą do pracy.

Powodzenia!

Są też osoby, dla których, ta właściwość naszego „ja” jest bardzo kłopotliwa, nie pomaga się skoncentrować, przez co „rozmowa ze sobą” wywołuje bardzo negatywne emocje. Jest oczywiście na to sposób, gdyż okazuje się, że umiejętne sterowanie procesem self-talk-ingu (tak to się fachowo nazywa), może przynieść naprawdę zadziwiające efekty.

W jaki sposób? Odpowiedź jest jedna - programowanie. Poprzez self-talk możemy tak zaprogramować swój umysł, aby przyniósł nam spodziewane efekty i każdy może to zrobić. Odpowiedni dobór często powtarzanych słów, może sprawić, że: poczujemy się lepiej, będziemy bardziej dowartościowani, osiągniemy większe efekty w pracy. Poniżej zamieszczam filmik z wytłumaczeniem tej taktyki. Zapraszam do oglądania, jednak zanim obejrzycie, zapoznajcie się z rodzajami self-talk-u z książki „58 najskuteczniejszych sposobów koncentracji uwagi” Krzysztofa Klimasa.

Self-talk dzieli się na dwa rodzaje: pozytywny i negatywny.

Pozytywny self-talk to takie teksty, które mają na celu pomóc ci brnąć dalej mimo przeciwności:

No dawaj, dawaj, jeszcze kawałeczek.

Dasz radę, dasz radę!

Taaaa, załatwię to jednym ruchem

Negatywny self-talk jest dokładną tego przeciwnością. Ma on charakter wynikający albo z lenistwa:

hmm, trzeba sobie odpuścić,

Dobraaa, olać.

lub ze strachu/stresu

Boże, co to będzie.

Na pewno nie zdam, na pewno nie zdam, po co ja się uczę.

No tak, ten…… i tak mnie usadzi.

A teraz film, w jaki sposób, zaprogramować swój umysł, aby było więcej pozytywnego self-talku:

Oczywiście Wy możecie mieć inne skojarzenia związane z tym wyrażeniem, jednakże trzeba przyznać, iż pogląd o negatywnym wpływie pieniędzy w stosunku do człowieka, bardzo zakorzenił się w naszej kulturze. Bogaty człowiek musi być po prostu nieszczęśliwy. Tak bardzo boi się o swoje pieniądze, że nie kontaktuje się praktycznie ze światem zewnętrznym, oczywiście poza wąską grupą, zaufanych dobrze opłacanych doradców. Albo inaczej, bogaty człowiek, zgodnie z maksymą, że „pierwszy milion trzeba ukraść”, to złodziej, nikczemnik, którego ściga prawo, a on ukrywa się, niczym mysz w norze, żyjąc w ciągłym strachu i niepewności. :) Tak! Człowiek + pieniądze = nieszczęście. No może jednak troszkę przesadziłem, ale nie da się ukryć, że społeczny odbiór tego stwierdzenia, trochę się z tym pokrywa.

I jeżeli chodzi o skąpca „Skroge-a” lub jego psychologiczny odpowiednik, to jest to jak najbardziej poprawne skojarzenie. Badania, które przeprowadziła Miriam Tatzel, dowiodły, iż patologiczne skąpstwo, a także zbytnia impulsywna rozrzutność, jest bardzo niekorzystne dla psychiki, a wręcz dewastujące ją (więcej tutaj). Przez to, taki człowiek niestety, nie może czuć się szczęśliwy, nie pozwala mu na to jego umysł. Jednakże, jeżeli odrzucimy, te dwa radykalne zachowania ludzi posiadających znaczne ilości środków na koncie, to okazuje się, że są oni szczęśliwsi od ludzi, którzy posiadają mniej: „To, że bogaci są bardziej zadowoleni, może wynikać z faktu, że ludziom szczęśliwym łatwiej zdobyć majątek. Przeglądając większość badań dotyczących związku dochodów i poczucia szczęścia, Ed Diener i Robert Biswas-Diener stwierdzili, że często tak właśnie jest. Na przykład zadowoleni z życia niepracujący łatwiej znajdowali pracę i z czasem osiągali wyższe dochody niż ich mniej zadowoleni rówieśnicy.” (za: charaktery.com.pl)

Do tego, badania przeprowadzone przez Jonathana Gardnera i Andrew Oswalda, na osobach (9 tys.), które dostały spadek lub wygrały na loterii, pokazały, iż odczuwali oni znaczne polepszenie ich psychicznego samopoczucia, a przypływ szczęścia zwiększał się, wraz z wysokością otrzymanych pieniędzy (!!!). Uczeni ci, obliczyli nawet, ile pieniędzy trzeba, aby z człowieka niezadowolonego, stać się człowiekiem zadowolonym - ok. 1 000 000 funtów! Co przy dzisiejszym kursie złotego, daje jakieś 5,5 mln. złotych :) Idę wypełnić kupon :).

Dodatkową ciekawostkę, stanowi to, iż ludzie lepiej czują się wtedy, gdy ich zarobki wzrastają. Lepiej jest początkowo zaproponować pracownikowi mniej pieniędzy i zwiększać je stopniowo, niż dać mu od razu maksymalną stawkę za pracę. Ta świadomość, że „dostanie się więcej”, wpływa pozytywnie na psychikę i bardziej wiąże pracownika z firmą.

Podsumowując, wychodzi na to, że pieniądze jednak dają szczęście, oczywiście, tak jak to zwykle bywa, wszystko zależy także od osobowości. Różne jej typy, inaczej reagują. Jednakże wystarczy to, aby zrewidować tak wsiąknięte w naszą rzeczywistość pojęcie nieszczęśliwego bogacza. Więc bądźmy szczęśliwi, bo szczęśliwi zarabiają więcej :).

Też nieraz macie problemy z zabraniem się do pracy? Mnożycie problemy, byle tylko nic nie robić? Wtedy nawet najbardziej nudna rzecz, staje się nad wyraz ciekawa oraz niepomiernie ważna. Zamiast skoncentrować się na temacie, zaczynamy robić coś zupełnie innego, niezwiązanego z tematem. Niestety, dotyka to bardzo wiele osób i ma podłoże depresyjne. Nazywa się to właśnie prokrastyancja.

Podobnie jak depresja, jest chorobą cywilizacyjną i ciężko z tym walczyć. Zwiększający się z dnia na dzień „wyścig szczurów”, powoduje, że jesteśmy przeciążeni obowiązkami, a lęk przed porażką, ba nawet przed wygraną (też jest to pewien psychologiczny problem), potrafi sparaliżować nas do tego stopnia, że bezradnie rozkładamy ręce. W takim przypadku, bardzo pomagają wszelkie systemy automotywacji, których można się nauczyć, jednakże wymaga to dużo chęci i samozaparcia.

Poniżej możecie sobie przeczytać etapy w postępowaniu prokrastyntora (za Wikipedia), przypomina to, tak zwane odkładanie rzeczy na póżniej, z tymże później, w tym wypadku znaczy nigdy, a także bardzo fajny filmik, który w sposób obrazowy pokazuje objawy. Miłego oglądania.

1. Decyzja o zrobieniu tego.

2. Odkładanie czynności bez poważnego powodu.

3. Uświadomienie sobie niekorzyści, jakie pociąga za sobą odkładanie.

4. Kontynuacja odkładania .

5. Szukanie wymówek bądź odejście od problemu.

6. Odkładanie.

7. Wykonanie zadania w czas, bardzo się przy tym stresując lub ukończenie go za późno bądź też nie zrobienie go wcale.

8. Postanowienie o niepostępowaniu w ten sposób w przyszłości.

9. Niedługo po tym sytuacja się powtarza.

W sumie nie powiem, można się z tym zgodzić, ale na szczęście, my nie borykamy się z problemem zbytniego „rozluźnienia” uczestników szkoleń wyjazdowych. A słyszałem już naprawdę różne opowieści od innych organizatorów :). U nas, po prostu można ujrzeć pragmatyzm w czystej postaci. Zresztą nic dziwnego, dla kadry wyższego i średniego szczebla, podnoszenie umiejętności, daje później zdecydowane profity, także każdy stara się dogłębnie wykorzystać powierzony nam czas i pieniądze.

Ciekawe, że ich przedsiębiorstwa z Warszawy, Poznania czy Wrocławia cenią podnoszenie kwalifikacji właśnie w firmach akurat spoza tych miast. Wiem, że powodów jest kilka, oczywiście głównym z nich jest jakoś powiązana z ceną. Nie da się ukryć, że biorąc pod uwagę naszą półkę, to jesteśmy konkurencyjni (proszę tylko żadnych komentarzy odnośnie darmowych kursów - porażka), w stosunku do firm z tamtych rejonów. Do tego dochodzi swojego rodzaju elastyczność w doborze miejsca i czasu, a także pewnego rodzaju niehermetyczność, jeżeli chodzi o program i nowinki. Tę ostatnią, tak sformułowaną cechę, podał mi prezes zarządu jednej z wiodących firma z branży IT w Polsce.

Ale skończmy już z tym chwaleniem się :P, bo popadniemy w samouwielbienie i bardziej nam to zaszkodzi niż pomoże. Poniżej zamieszczam dwie fotki - widok z balkonu z naszej siedziby. Taka ciekawostka, jeżeli kiedyś powstanie w tym miejscu deptak, to naprawdę będzie to bardzo pozytywnie wyglądać. Miejmy nadzieję, że tak się stanie. Trzymajcie się cieplutko.

Powiem szczerze, iż odkąd ćwiczę kwadrans dziennie swoją pamięć, takie rzeczy zdarzają się coraz rzadziej, dzisiejsze techniki są naprawdę bardzo dobre i można odczuć zdecydowany progres. Dla mnie na przykład, odeszło w zapomnienie zapisywanie spotkań w kalendarzu, naprawdę pół kilo notatnika mniej :).

Ta poprawa zdolności do zapamiętywa:)), młode osoby, które podczas programu, po pokazaniu im kolejności kart, mogły tę kolejność później bez problemu odtworzyć. Mój znajomy widząc to, zapisał się później nawet do szkoły doskonalenia pamięci, jednakże z niewielkim skutkiem. Ot życie.

Zresztą wtedy, to była zupełna nowość, i te szkoły powstawały raczej na zasadzie „partyzantki”, nikt nie wymagał od nikogo certyfikatów czy udokumentowanego doświadczenia.

Wracając do sprawy, to postaram się, aby część z tych technik zapamiętywania, pojawiło się niedługo na tym blogu, jednakże dzisiaj chciałbym zaprezentować Wam człowieka, którego pseudonim to „żyjąca kamera”. Jest przykładem, osoby, której mózg wzniósł się na zupełnie inny poziom pamięci i to fotograficznej. Naprawdę niesamowite.

Co więcej? Otóż chciałem napisać, że wczoraj minął miesiąc odkąd możemy komunikować się z Wami za pośrednictwem tego bloga i w sumie nie ukrywam, że jesteśmy nawet zadowoleni. Od wczoraj można nas także czytać na serwisie blogi.pl pod adresem http://adsc.blogi.pl/. Wybaczcie za standardowy szablon, ale to strona matka ma promieniować na inne, a nie odwrotnie.

Niestety, ku mojemu niezadowoleniu, nie możemy korzystać z blox.pl, nie pozwala na to regulamin. Szkoda. Na szczęście istniejmy także w serwisie mmszczecin.pl oraz rynekszkolen.pl (niestety tylko tekstowo, bo wstawianie na przykład filmików jest bardzo utrudnione), a w przyszłości może jeszcze gdzieś.

Posiadaczy Iphone-ów oraz palmtopów, na pewno ucieszy informacja, że można nas również oglądać na Waszych „cudach techniki”, co było do teraz niemożliwe. Na szczęście ktoś pomyślał o stworzeniu odpowiedniej wtyczki.

Blog został dostosowany także pod względem językowym. Google translator pomoże go przetłumaczyć aż na 34 języki. Nie wiem, czy będziemy mieć na stronie koreańskich gości, ale kto wie, może akurat firma tak się rozwinie, że szkolenia, będziemy robić również i w Korei. W sumie nie powiem, było by to na pewno konkretne, nowe doświadczenie. Wiem, że translator jest jeszcze niedopracowany, ale w sumie zawsze to jednak pozwoli komuś przybliżyć się do nas, nawet w tak niewielkim stopniu.

No cóż, jeżeli chcielibyście jakieś jeszcze udogodnienia, to wystarczy napisać, na pewno rozpatrzymy. Na razie jednak, życzę wszystkim miłego weekendu i do zobaczenia, a raczej „do przeczytania”.

Badania, które przeprowadzono na Uniwersytecie w Pittsburghu dowiodły (więcej tutaj), iż zachowanie to ma podłoże ewolucyjne i robi tak praktycznie 90% kobiet, które chcą czuć zapach swojego mężczyzny. Znaczy się, nie tyle muszą zakładać męskie ubrania, ale mogą na przykład położyć się blisko nich. Niestety sprawa zapachu, nie za bardzo działa w drugą stronę, jeżeli chodzi o męską część populacji. Zapewne również, odgrywa tu swoją rolę ewolucja (spróbujcie coś upolować w dziczy, kiedy pachnie się jak kobieta :P).

Wracając do sprawy, okazuje się, że mocno zakochana partnerka, ma problemy z rozpoznaniem zapachu innych ludzi, ale nie woni swojego partnera (czytaj również tutaj). Naukowcy przypuszczają, iż jest to spowodowane częściową utratą węchu, która ma za zadanie ochronę związku (jakby nie patrzeć wszystko jest podporządkowane przetrwaniu gatunku). Lub tym, że jako jedyny, męski osobnik przebywa w pobliżu i to właśnie jego zapachy zapadają w pamięć, z innymi nie ma ona po prostu tak bliskiego kontaktu.

Podobny „węchowy” mechanizm wiąże także matkę ze swoim dzieckiem. Matki również bez problemu potrafią rozpoznać swoje małe dziecko po zapachu i podobno bardzo dobrą, polecaną metodą jest, aby kiedy rodzicielka oddala się na jakiś czas od łóżka niemowlęcia, zostawić mu gdzieś niedaleko część swojego ubrania. Wtedy dziecko podświadomie czuje się pewniej i bezpieczniej.

Nie da się ukryć, że to właśnie media nas kształtują. Zmieniają nasze postrzeganie świata i pogląd na wiele różnych spraw. Jeżeli chodzi o telewizję, to bardzo duża w tym rola redaktora prowadzącego, który według dzisiejszych standardów sam ustala kolejność podania informacji (ale wiadomo, że musi to robić w pewnych wyznaczonych przez swojego zwierzchnika granicach) i często, co jest zresztą niedopuszczalne, sam je interpretuje, podając nam na tacy gotowe myślowe rozwiązania! A umysł człowieka, przeciążony zbyt duża ilością informacji, bezwładnie je przyjmuje.

Nic dziwnego, że o władzę nad naszymi telewizorami, toczą się tak krwawe boje. Zresztą, biorąc pod uwagę przykład premiera Silvio Berlusconiego, który jako właściciel jednej z największych stacji telewizyjnej we Włoszech, praktycznie ciągle (z niewielkimi przerwami) wygrywa wybory. Pokusa jest naprawdę duża.

Dzisiaj trochę kontrowersyjny przykład wyjaśnienia manipulowania wypowiedzią przez prowadzącego program w telewizji Fox News. Na pewno będziecie mogli odnaleźć tu pewną ilość praktyk używanych także i u nas. Życzę miłej zabawy przy oglądaniu i pamiętajcie: uważajcie na autorytety, szczególnie te medialne.

Dzisiaj też coś pod ten deseń, jednakże z dużą dozą humoru. Różnica pomiędzy naszymi umysłowymi płciami ukazana w ujęciu komika Marka Gungora, naprawdę wbija w ziemię :) i ile w tym prawdy…:D