Scenariusz z „Seksmisji” Juliusza Machulskiego jak na razie nam nie grozi, jednakże słychać już wypowiedzi, że mężczyźni zbliżają się coraz bardziej nieuchronnie ku swemu końcowi (więcej tutaj). Oczywiście, jako mężczyzna pozwalam sobie zaprotestować, ale jako podległy żołnierz (taaak, skończyły się czasy rycerzy), swojej szefowej - kobiety inteligentnej, ambitnej i zarazem bezlitosnej :), zdaje sobie sprawę, że świat powoli zmienia właściciela…

Ostoja męskości - armia, feminizuje się w bardzo szybkim tempie, kwestią czasu jest, kiedy generalskie pagony dostanie w końcu kobieta, budownictwo, już dawno nabrało żeńskiego charakteru i nieraz, aż miło popatrzeć, na panią kierownik strofującą wielkich chłopów - robotników. Do tego dochodzą następne przyczółki jak policja, polityka i jeszcze długo, długo by wymieniać. Niekiedy, niestety aż ciarki potrafią przejść - patrz partenogeneza. Hmm, no może jednak zbyt drastycznie z tym ostatnim :).

Teraz coś na uspokojenie, przynajmniej dla męskiej części czytelników. Otóż według badań, które przeprowadziło w lipcu 2008 r. Manpower (czytaj tutaj), kobiety mają niższe aspiracje zawodowe, ich ambicja bardzo rzadko sięga najwyższego stanowiska zarządzającego - 6% odpowiedzi, w porównaniu z 22% u mężczyzn. Duży wpływ na to ma wychowanie (wywołujące poczucie podległości) przez rodzinę, a także w przypadku Polski przez Kościół katolicki. Dodatkowo dochodzi świadomość roli społecznej, która towarzyszy tej żeńskiej części świata od wieków.

Ale czy to dowodzi, że męski świat ma się dobrze? Nie, ponieważ „co się odwlecze, to nie uciecze”, jak mówi stare, polskie przysłowie. Ta postępująca społeczna - kobieca ewolucja rozwija się i nabiera ogromnego tempa. Zapewne już niedługo proporcje przytoczonych wyżej wykresów zmienią się, może jeszcze nie odwrócą, ale znacznie się do siebie przybliżą, a wtedy drżyjcie mężczyźni, bo nadejdzie nowy świat.

*tytuł pochodzi ze strony http://www.psychosukces.pl/index.php/2009/02/jak-szkoly-zabijaja-kreatywnosc/

Niestety, ale trzeba brutalnie powiedzieć to, że duża część polskich firm, wchodząc we wcześniejszy, przedkryzysowy okres gospodarczej prosperity, w której zaczęły dochodzić nowe zadania oraz otworzyły się zupełnie inne rynki ekspansji, zamiast skoncentrować się na przyspieszeniu rozwoju swoich kadr - powiększeniu ich obszaru działań, ukierunkowaniu, itp.,. Tworzyło nowe, często zupełnie niepotrzebne (oczywiście nie zawsze) etaty, które w perspektywie czasu, okazywały się nieproporcjonalne do ponoszonych kosztów i wielkości zakładu. Podobną, może trochę bardziej radykalną sytuację mieliśmy jeszcze za czasów PRL, gdzie tworzono miejsca pracy na przykład do obsługi radiowęzła.

 Ten przerost zatrudnienia, daje teraz, podczas kryzysu, bardzo znać o sobie, kiedy jedynym wyjściem ratowania zakładu staje się redukcja pracowników i zwiększenie wydajności pozostałych, oczywiście cudów nie ma, bo na wszystko potrzeba czasu, którego oczywiście również zaczyna brakować. Do tego przecież, zwalnianym należy wypłacić odprawy - rosną koszty. Dlatego niektórzy już stoją na skraju przepaści.

Dochodzimy niestety do bardzo przykrych wniosków, że wszystko to kwestia nieudolnego zarządzania i rozwoju kadr w naszych polskich firmach (ilu pracodawców tworzy dla ludzi ścieżki kariery?). Teraz niestety, wszystko odbija się „czkawką”, spadają dochody, a koszty utrzymania płynności, generują następne koszty. Słyszałem głosy, że przecież nie można mieć pretensji do firm o to, że są w trudnej sytuacji, bo przecież w całej Europie sytuacja jest podobna. A mnie się wydaje, że jednak można, a nawet trzeba, aby w przyszłości do podobnych rzeczy nie dochodziło zbyt często. Musimy wyciągnąć wnioski i zintensyfikować działania ku polepszeniu wydajności w naszych firmach. Musimy pamiętać - rozwój pracownika to podstawa!

W sumie nie powiem, w bardzo mieszane uczucia. Na pewno takie narzędzie, rewolucyjnie wpłynie na optymalizację stanowisk pracy, wybór optymalnego człowieka na optymalne stanowisko, na pewno opłaci się szczególnie dużym korporacjom, które nie będą szczędzić pieniędzy, by ich pracownik został dobrany odpowiednio. Nie chcę nawet myśleć jak wzrośnie efektywność i zmaleje odsetek popełnianych błędów. A sam wybrany, będzie czuł się w swoim miejscu pracy jak „ryba w wodzie”. Nie będzie narzekań, praca będzie mogła się stać czystą przyjemnością.

Oczywiście, ta HR-owa rewolucja, przyniosłaby pewnie wiele innych, różnych odcieni. Pomyślmy na przykład o wyborze prezydenta, którym zostaje człowiek z „odpowiednio ułożonymi zwojami w mózgu”. Dokładnie zbadany, prześwietlony itd. - taki idealny przywódca, wódz narodu, który może zaprowadzić Polaków do lepszej przyszłości. Pomyślmy, jak bardzo zmieni się wtedy nasza rzeczywistość. Klasa polityczna naprawdę będzie działać dla ludzi, znikną afery typu: Rywingate, Watergate itp. Eh, jakby było pięknie…

Z drugiej jednak strony, nie wiem czy nie jest to pewnego rodzaju wstęp do genowej dyskryminacji (napiszcie, jeśli uważacie, że przesadzam), pozwalając na używanie takich metod, moglibyśmy wywołać efekt kuli śniegowej i niestety ziściłyby się przewidywania futurologów o „tworzeniu” genetycznie „czystych” istot ludzkich, już nie kontrolowanych przez rządy, a przez wielkie międzynarodowe korporacje. Kto nie byłby probówkowo ukształtowany, wykonywałby najgorsze i najcięższe prace.

Jedną z ważniejszych jest oczywiście sprawa pieniędzy. Często słyszymy zdanie: „Dlaczego tak drogo? Przecież konkurencja robi to samo szkolenie za darmo!”. No cóż, jak to w świecie bywa - nic za darmo nie ma, profesjonalny, doświadczony trener kosztuje i to bardzo dużo. Nie możemy pozwolić sobie na „ludzi z ulicy”, bo jest to nie fair w stosunku do naszych klientów oraz filozofii naszej pracy. Owszem szkolenia z EFS wydają się niekiedy bardzo atrakcyjne, jednakże dla profesjonalistów wiedza tam przekazywana, jest na marnym poziomie.

Ja sam dałem się skusić, jeszcze przed moją w współpracą z ADS Consulting, na darmowe szkolenie u konkurencji - „Tworzenie biznes-planów”. Już na początku szkolenia, pseudotrener obwieścił, iż jeżeli będziemy chcieli taki biznes-plan napisać sami, to najlepiej udać się do firmy, która takie plany tworzy, bo samemu to jest ciężko i w ogóle. Nogi się pode mną ugięły. Ja przecież przyszedłem zdobyć umiejętności! No przynajmniej wykładowca postąpił uczciwie, dzięki czemu nie trzeba było tracić tyle czasu, zresztą część osób po prostu wyszła. Ja na szkoleniu zostałem, nawet dostałem dyplom, ale jeżeli chodzi o darmowe szkolenia, to trzymam się od takich firm jak najdalej. Szkoda czasu, a jak wiadomo czas to pieniądz!

Miłego czytania!

Wywiad przeprowadziła Joanna Zawadzka.

JZ: Dlaczego zainteresował się Pan polskim rynkiem usług szkoleniowych?

HP: Do podjęcia badań naukowych nad polskim rynkiem usług szkoleniowych skłoniły mnie praktyczne doświadczenia jakie nabyłem współpracując z firmami szkoleniowo - doradczymi w Polsce i w Szwajcarii. Uczestniczyłem w tworzeniu organizacji szkoleniowych od podstaw, zajmowałem się sprzedażą usług szkoleniowych, projektowaniem produktu usługowego (programów szkoleniowych) dla biznesu, rekrutacją trenerów i konsultantów biznesu, oceną szkoleń i osób je prowadzących.

Inspirujące były dla mnie szczególnie rozmowy kwalifikacyjne na stanowisko trenera biznesu w firmach szkoleniowych w Polsce. Z ciekawości odpowiadałem na ogłoszenia organizacji szkoleniowych poszukujących trenerów biznesu. Przebieg rozmów kwalifikacyjnych, w których uczestniczyłem zainspirował mnie do zbadania większej części rynku a przede wszystkim przyjrzenia się korporacji branżowej (Polskiej Izbie Firm Szkoleniowych), która w ówczesnym okresie powstawała.

JZ: Z czego wynika prowokujący tytuł książki „(Nie)profesjonalny rynek usług szkoleniowych w Polsce”?

HP: Moim zamiarem nie było wzbudzanie prowokacji. Chciałbym aby każdy czytelnik sam odpowiedział sobie na pytanie: czy słowo „nie” powinno znaleźć się w tytule?.

Moim zdaniem TAK. Dlaczego taki tytuł? Brak poparcia ze strony organizacji uważających się za jakościowych przewodników na rynku usług szkoleniowych w Polsce oraz wynikająca rozbieżność (w niektórych przypadkach wręcz skrajna) pomiędzy odpowiedziami udzielonymi mi w badaniu sondażowym a w wywiadach i po analizie rzeczywistej oferty oraz uczestnictwie w niektórych szkoleniach, utwierdziło mnie w przekonaniu, że czas na prawdziwe oblicze polskiego biznesu szkoleniowego.

JZ: Czy rzeczywiście polski rynek szkoleń jest nieprofesjonalny w porównaniu z jego odpowiednikami zagranicznymi? Na czym polega ta nieprofesjonalność?

HP: Usługi szkoleniowe w Polsce pretendowały do uznania ich za usługi profesjonalne. Niestety możliwość współfinansowania szkoleń z funduszy unijnych doprowadziła do obniżenia jakości prowadzonych w Polsce szkoleń. W najbliższym czasie opublikuję wyniki badań na temat jakości szkoleń z punktu widzenia usługobiorcy. Dla organizacji szkoleniowych ważniejsze stało się pisanie dochodowych projektów oraz ich skrupulatne rozliczanie, niż dbanie o jakość kadry trenerskiej i jakość procesu szkoleniowego. Spłycono idee szkoleń, trenerem może być każdy, ważne, aby był najtańszy (nawet 40,00 - 50,00zł za godzinę!), szkolenia traktowane są jako wakacje a nie możliwość zdobywania nowych doświadczeń i wiedzy. Jeden trener współpracuje z kilkoma organizacjami szkoleniowymi, ale każda z nich prezentuje go w ofercie jako „wyłącznego”. Nadal aktualny jest problem plagiatów programów i materiałów szkoleniowych na rynku. Jeden z respondentów ujawnił mi, że jako marketingowiec firmy szkoleniowej wysyłany jest na szkolenia tylko po to, aby pozyskać programy i materiały szkoleniowe konkurencji na podstawie których powstają ich własne. Organizacje szkoleniowe w Polsce cierpią na kompleks mniejszości, w nazwie zawarte są słowa typu: centrum, korporacja itd., a w strukturze organizacyjnej prezentuje się departamenty: marketingu, szkoleń, finansowo - księgowe i inne, a w rzeczywistości jest to jednoosobowa działalność gospodarcza w miejscu zamieszkania. Najbardziej zadziwiające jest to, jak właściciele firm szkoleniowych i trenerzy odcinają się od kadry naukowej uczelni biznesowych. Większość badanych nie chce współpracować z naukowcami uważając ich za oderwanych od rzeczywistości, tylko zapominają, że większość ich programów i materiałów szkoleniowych dostępnych na rynku powstała właśnie w oparciu o podręczniki akademickie. Zagranicą standardem jest współpraca firm szkoleniowych z uczelniami, wspólne prowadzenie badań, tworzenie zespołów interdyscyplinarnych a kadra naukowa renomowanych uniwersytetów jest najbardziej cenioną i najlepiej opłacaną kadrą trenerską w dużych międzynarodowych korporacjach.

Ciekawostką okazała się jedna z rozmów kwalifikacyjnych, którą odbyłem w celach badawczych w dużej znanej firmie szkoleniowej w 2005 roku. Propozycja współpracy wyglądała następująco: „prosimy o przedstawienie listy swoich klientów wraz z numerami telefonów, przesłanie własnych programów szkoleniowych i materiałów, a my podejmiemy decyzję i skontaktujemy się z panem”. Pozostawię to bez komentarza.

Nie sposób wymienić wszystkie wady rynku usług szkoleniowych w Polsce. Im więcej badań prowadzę, tym większe mam przekonanie o bezsilności i niemocy prawnej państwa polskiego a już w ogóle korporacji branżowych.

JZ: Jakich rad udzieliłby Pan zatem firmom szkoleniowym, aby ich oferta dorównywała usługom europejskich firm szkoleniowych?

HP: Dystansu do samych siebie, do swoich możliwości, osiągnięć. Należy wyhamować ten dziki rozwój rynku, absolutnie przez nikogo niekontrolowany. Mam wrażenie, że branża szkoleniowa stała się w Polsce lekarstwem na bezrobocie a instytucje odpowiedzialne za wydatkowanie unijnych środków na usługi szkoleniowe zapomniały o tym, że należy się przyjrzeć nie tylko projektom, ale przede wszystkim ludziom, którzy mają je realizować. Kolejna rzecz, czas skończyć z fikcją szkoleń, frywolnością w wydawaniu dyplomów, certyfikatów i zaświadczeń, które otrzymuje się w większości przypadków na podstawie listy obecności. Organizacje szkoleniowe powinny więcej współpracować z uczelniami wyższymi w celu budowania wspólnej platformy wymiany doświadczeń praktycznych i naukowych. Moim zdaniem, czas na specjalizację trenerską. Wybucham śmiechem, gdy słyszę jak weterynarz, który nie odniósł sukcesu w swoim zawodzie, nigdy nie pracował w przedsiębiorstwie ani nie prowadził własnej firmy, dzisiaj zajmuje się szkoleniami z zarządzania jakością dla dużych przedsiębiorstw, albo trener biznesu (z wykształcenia ekonomista) prowadzi szkolenia produktowe w branży farmaceutycznej.

JZ: Co powinno się zmienić na polskim rynku szkoleniowym, aby stał się profesjonalny?

HP: Niepubliczny rynek usług szkoleniowych w Polsce wymknął się spod prawa, dlatego szybko należy doprowadzić do ujednolicenia systemu prawnego dla sfery publicznej jak i niepublicznej, albo stworzyć odrębne podstawy prawne. Działalność korporacji branżowej na zasadzie dobrowolnej organizacji zrzeszającej firmy szkoleniowe nie przynosi jak widać efektów. Dlaczego? Jak można mieć zaufanie do instytucji, którą tworzą właściciele firm szkoleniowych ze sobą konkurujących? Odpowiedź na to pytanie pozostawiam każdemu właścicielowi firmy szkoleniowej. W krajach zachodnich nadzór nad branżą szkoleniową prowadzą jednostki państwowe, a co więcej nie tylko kontrolują jakość świadczonych usług, ale zwracają uwagę na rozwój kadry trenerskiej wymagając np.: uprawnień pedagogicznych czy przepracowania w zawodzie trenera przynajmniej 160 godzin rocznie.

JZ: Dziękuję za rozmowę.

1. Główna różnica między skutecznym i nieskutecznym poszukiwaniem pracy nie jest spowodowana jakimś zewnętrznym czynnikiem (np. trudnym rynkiem pracy), ale sposobem, w jaki dana osoba podchodzi do szukania pracy.

2. To, jak długo będziesz szukać pracy zależy od tego, ile czasu będziesz temu poświęcać.

Większość osób poświęca 5 godzin tygodniowo lub mniej. Aby być skutecznym musisz poświęcać, co najmniej 30 godzin tygodniowo. Dlaczego? Załóżmy, że w obecnej sytuacji gospodarczej znalezienie takiej pracy, o jakiej marzysz zajmuje przeciętnie 180 godzin.

Jeżeli poświęcisz na to 5 godzin tygodniowo zajmie Ci to dziewięć miesięcy. Jeżeli przeznaczysz na to 30 godzin w tygodniu możesz znaleźć wymarzoną pracę już po 6 tygodniach.

3. Niezależnie od tego jak dobrze i ciężko pracowałeś w poprzedniej pracy, pamiętaj, że nikt nie jest zobowiązany dać Ci nową pracę. To czy ją znajdziesz zależy tylko od Ciebie.

4. Im więcej sposobów wykorzystujesz do szukania pracy, tym większe jest prawdopodobieństwo jej znalezienia. Przeciętna osoba szukająca pracy używa tylko dwóch lub trzech z nich.

5. Zanim zaczniesz szukać pracy powinieneś odpowiedzieć sobie na trzy podstawowe pytania. Po pierwsze: jakie posiadasz umiejętności (chodzi o umiejętności dajce się zastosować w każdej dziedzinie czy każdym zawodzie, niezależnie od tego jak je zdobyłeś). Po drugie: gdzie, w jakim miejscu i w jaki sposób chcesz wykorzystać swoje umiejętności. Po trzecie: musisz zdecydować, w jaki sposób możesz się dostać tam, dokąd zmierzasz. Chodzi tu o określenie nazw zawodów czy stanowisk pracy, którymi jesteś zainteresowany oraz nazw instytucji, które maj do zaoferowania te stanowiska, a także ustalenie nazwisk osób lub osoby, która jest uprawniona do tego by Cię zatrudnić. Znajdź sobie 15-20 firm lub instytucji, w których chciałbyś pracować.

6. Musisz znać swoje umiejętności.

7. Zapomnij o tym, co jest dostępne. Szukaj pracy, której naprawdę chcesz.

8. Zastanów się, co chciałbyś robić. Jeżeli nie będziesz wiedział, czego chcesz, nie będziesz też wiedział, jak tego szukać - a jeżeli nawet znajdziesz możesz tego nie zauważyć.

9. Osoby szukające pracy odwiedzają średnio sześciu pracodawców w miesiącu, dlatego poszukiwanie zajmuje im tyle czasu. Powinieneś rozmawiać, co najmniej z dwoma pracodawcami dziennie.

10. Musisz spotykać się bezpośrednio z potencjalnymi pracodawcami, kiedy tylko jest to możliwe, zamiast wysyłać swoje dokumenty (np. życiorys). Staraj się rozmawiać bezpośrednio z nimi, omijaj “personalnego i “dział kadr”. Rozpowszechniona jest głęboka wiara w metodę szukania pracy polegającą na wysyłaniu jak największej liczby życiorysów.

Jednakże najskuteczniejszym sposobem jest bezpośrednie spotkanie. Życiorys to coś, czego nie powinno się nigdy wysyłać przed sobą, lecz zawsze zostawiać za sobą.

11. Aby znaleźć pracę potrzeba jak najwięcej par oczu i uszu. Gdy już wiesz, jakiego rodzaju pracy szukasz - mów wszystkim, jaka to praca. Staraj się, aby jak najwięcej ludzi prowadziło poszukiwania dla Ciebie.

12. Jeżeli już znajdziesz miejsce, w którym chciałbyś się zatrudnić, warto porozmawiać z kimś, kto tam pracuje, (ale nie jest Twoim potencjalnym pracodawcą) o tym jak trafi do tej pracy, co mu się w niej podoba a co nie. Takie sprawdzenie miejsca pracy przed zatrudnieniem zaoszczędzi Ci czasu i pieniędzy. W ten sposób sprawdzisz czy dana praca

Ci odpowiada.

13. Dla wielu pracodawców sposób, w jaki zachowujesz się na rozmowie kwalifikacyjnej i sposób, w jaki będziesz wykonywać swoją pracę to jedno i to samo. Lekceważące podejście do rozmowy jest ostrzeżeniem, że w przyszłości możesz lekceważąco i niedbale wykonywać swoją pracę (wskazówki jak zachowywać się w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej znajdziesz dalej).

14. Organizacje poszukują “zwycięzców”. Idź na rozmowę jako “człowiek o dużych możliwościach” a nie “żebrzący o pracę”. Nie koncentruj się na tym, co pracodawca może ci dać (np. pracę). Skup się na tym, co Ty możesz dać pracodawcy.

15. Nie tylko wykształcenie i doświadczenie pozwala znaleźć pracę. Trzecim ważnym czynnikiem jest zademonstrowanie swoich umiejętności w obecności pracodawcy.

16. Zachowuj się uprzejmie wobec każdego pracodawcy, nawet, jeżeli wydaje Ci się pewne, że w danym miejscu nie zdobędziesz pracy. W następnym tygodniu mogą polecić Cię jakiejś innej osobie, jeżeli zrobiłeś na nich dobre wrażenie.

17. Nie przejmuj się, gdy zostaniesz odrzucony. Pamiętaj, niezależnie od tego ile razy usłyszysz “nie”, potrzebujesz, usyszeć tylko dwa razy “tak” (dwa, abyś miał, z czego wybierać). Za każdym razem, kiedy usłyszysz “nie” zbliżasz się do tych dwóch “tak”.

18. Przez cały okres poszukiwania pracy staraj się jak najlepiej wyglądać - bądź czysty, schludny, dobrze ubrany za każdym razem, kiedy wychodzisz z domu, nawet, jeżeli idziesz kupić chleb w sklepie za rogiem. Nigdy nie wiadomo gdzie możesz spotkać osobę, która mogłaby Ci pomóc w znalezieniu pracy.

19. Jeżeli Ty i pracodawca polubicie się od pierwszego spotkania i będziesz koniecznie chciał tam pracować, lecz pracodawcy nie będzie stać, aby płacić Ci taką pensję, jakiej potrzebujesz, rozważ możliwość pracy na część etatu - na przykład mógłbyś pracować przez 3 dni w tygodniu. To daje Ci swobodę znalezienia innego zajęcia na pozostałe dwa dni.

20. Nie oczekuj, że będziesz w stanie znaleźć pracę dokładnie tego samego rodzaju jaką zawsze wykonywałeś. Bądź przygotowany, aby określić jakieś inne rodzaje pracy, które mógłbyś wykonywać i które lubiłbyś oraz takie, w których wykorzystywałbyś te same umiejętności i doświadczenia.

21. Jeżeli dana rzecz, którą robisz, ekscytuje Cię, to będziesz w niej dobry, jeżeli nie, to nie będziesz.

22. W naszych czasach możesz znaleźć się bez pracy nagle i bez ostrzeżenia bądź, więc stale gotowy do podjęcia poszukiwania pracy.

23. Aby zmienić zawód nie zawsze musisz wrócić do szkoły i zdobyć nowe wykształcenie.

Wystarczy usiąść i wykonać bardzo starannie pracę domową polegającą na badaniu samego siebie (swoich umiejętności) oraz na szczegółowych rozmowach z ludźmi, którzy już wykonują pracę, o której podjęciu myślisz.

24. Pamiętaj, mogą być inne osoby, które starały się o tę pracę a które mogłyby wykonywać ją lepiej niż Ty. Osoba, która zostaje przyjęta do pracy to niekoniecznie ta osoba, która mogłaby najlepiej wykonywać tę pracę, lecz taka, która wie jak zostać przyjętą do pracy.

Powodzenia!

Są też osoby, dla których, ta właściwość naszego „ja” jest bardzo kłopotliwa, nie pomaga się skoncentrować, przez co „rozmowa ze sobą” wywołuje bardzo negatywne emocje. Jest oczywiście na to sposób, gdyż okazuje się, że umiejętne sterowanie procesem self-talk-ingu (tak to się fachowo nazywa), może przynieść naprawdę zadziwiające efekty.

W jaki sposób? Odpowiedź jest jedna - programowanie. Poprzez self-talk możemy tak zaprogramować swój umysł, aby przyniósł nam spodziewane efekty i każdy może to zrobić. Odpowiedni dobór często powtarzanych słów, może sprawić, że: poczujemy się lepiej, będziemy bardziej dowartościowani, osiągniemy większe efekty w pracy. Poniżej zamieszczam filmik z wytłumaczeniem tej taktyki. Zapraszam do oglądania, jednak zanim obejrzycie, zapoznajcie się z rodzajami self-talk-u z książki „58 najskuteczniejszych sposobów koncentracji uwagi” Krzysztofa Klimasa.

Self-talk dzieli się na dwa rodzaje: pozytywny i negatywny.

Pozytywny self-talk to takie teksty, które mają na celu pomóc ci brnąć dalej mimo przeciwności:

No dawaj, dawaj, jeszcze kawałeczek.

Dasz radę, dasz radę!

Taaaa, załatwię to jednym ruchem

Negatywny self-talk jest dokładną tego przeciwnością. Ma on charakter wynikający albo z lenistwa:

hmm, trzeba sobie odpuścić,

Dobraaa, olać.

lub ze strachu/stresu

Boże, co to będzie.

Na pewno nie zdam, na pewno nie zdam, po co ja się uczę.

No tak, ten…… i tak mnie usadzi.

A teraz film, w jaki sposób, zaprogramować swój umysł, aby było więcej pozytywnego self-talku:

Oczywiście Wy możecie mieć inne skojarzenia związane z tym wyrażeniem, jednakże trzeba przyznać, iż pogląd o negatywnym wpływie pieniędzy w stosunku do człowieka, bardzo zakorzenił się w naszej kulturze. Bogaty człowiek musi być po prostu nieszczęśliwy. Tak bardzo boi się o swoje pieniądze, że nie kontaktuje się praktycznie ze światem zewnętrznym, oczywiście poza wąską grupą, zaufanych dobrze opłacanych doradców. Albo inaczej, bogaty człowiek, zgodnie z maksymą, że „pierwszy milion trzeba ukraść”, to złodziej, nikczemnik, którego ściga prawo, a on ukrywa się, niczym mysz w norze, żyjąc w ciągłym strachu i niepewności. :) Tak! Człowiek + pieniądze = nieszczęście. No może jednak troszkę przesadziłem, ale nie da się ukryć, że społeczny odbiór tego stwierdzenia, trochę się z tym pokrywa.

I jeżeli chodzi o skąpca „Skroge-a” lub jego psychologiczny odpowiednik, to jest to jak najbardziej poprawne skojarzenie. Badania, które przeprowadziła Miriam Tatzel, dowiodły, iż patologiczne skąpstwo, a także zbytnia impulsywna rozrzutność, jest bardzo niekorzystne dla psychiki, a wręcz dewastujące ją (więcej tutaj). Przez to, taki człowiek niestety, nie może czuć się szczęśliwy, nie pozwala mu na to jego umysł. Jednakże, jeżeli odrzucimy, te dwa radykalne zachowania ludzi posiadających znaczne ilości środków na koncie, to okazuje się, że są oni szczęśliwsi od ludzi, którzy posiadają mniej: „To, że bogaci są bardziej zadowoleni, może wynikać z faktu, że ludziom szczęśliwym łatwiej zdobyć majątek. Przeglądając większość badań dotyczących związku dochodów i poczucia szczęścia, Ed Diener i Robert Biswas-Diener stwierdzili, że często tak właśnie jest. Na przykład zadowoleni z życia niepracujący łatwiej znajdowali pracę i z czasem osiągali wyższe dochody niż ich mniej zadowoleni rówieśnicy.” (za: charaktery.com.pl)

Do tego, badania przeprowadzone przez Jonathana Gardnera i Andrew Oswalda, na osobach (9 tys.), które dostały spadek lub wygrały na loterii, pokazały, iż odczuwali oni znaczne polepszenie ich psychicznego samopoczucia, a przypływ szczęścia zwiększał się, wraz z wysokością otrzymanych pieniędzy (!!!). Uczeni ci, obliczyli nawet, ile pieniędzy trzeba, aby z człowieka niezadowolonego, stać się człowiekiem zadowolonym - ok. 1 000 000 funtów! Co przy dzisiejszym kursie złotego, daje jakieś 5,5 mln. złotych :) Idę wypełnić kupon :).

Dodatkową ciekawostkę, stanowi to, iż ludzie lepiej czują się wtedy, gdy ich zarobki wzrastają. Lepiej jest początkowo zaproponować pracownikowi mniej pieniędzy i zwiększać je stopniowo, niż dać mu od razu maksymalną stawkę za pracę. Ta świadomość, że „dostanie się więcej”, wpływa pozytywnie na psychikę i bardziej wiąże pracownika z firmą.

Podsumowując, wychodzi na to, że pieniądze jednak dają szczęście, oczywiście, tak jak to zwykle bywa, wszystko zależy także od osobowości. Różne jej typy, inaczej reagują. Jednakże wystarczy to, aby zrewidować tak wsiąknięte w naszą rzeczywistość pojęcie nieszczęśliwego bogacza. Więc bądźmy szczęśliwi, bo szczęśliwi zarabiają więcej :).

Też nieraz macie problemy z zabraniem się do pracy? Mnożycie problemy, byle tylko nic nie robić? Wtedy nawet najbardziej nudna rzecz, staje się nad wyraz ciekawa oraz niepomiernie ważna. Zamiast skoncentrować się na temacie, zaczynamy robić coś zupełnie innego, niezwiązanego z tematem. Niestety, dotyka to bardzo wiele osób i ma podłoże depresyjne. Nazywa się to właśnie prokrastyancja.

Podobnie jak depresja, jest chorobą cywilizacyjną i ciężko z tym walczyć. Zwiększający się z dnia na dzień „wyścig szczurów”, powoduje, że jesteśmy przeciążeni obowiązkami, a lęk przed porażką, ba nawet przed wygraną (też jest to pewien psychologiczny problem), potrafi sparaliżować nas do tego stopnia, że bezradnie rozkładamy ręce. W takim przypadku, bardzo pomagają wszelkie systemy automotywacji, których można się nauczyć, jednakże wymaga to dużo chęci i samozaparcia.

Poniżej możecie sobie przeczytać etapy w postępowaniu prokrastyntora (za Wikipedia), przypomina to, tak zwane odkładanie rzeczy na póżniej, z tymże później, w tym wypadku znaczy nigdy, a także bardzo fajny filmik, który w sposób obrazowy pokazuje objawy. Miłego oglądania.

1. Decyzja o zrobieniu tego.

2. Odkładanie czynności bez poważnego powodu.

3. Uświadomienie sobie niekorzyści, jakie pociąga za sobą odkładanie.

4. Kontynuacja odkładania .

5. Szukanie wymówek bądź odejście od problemu.

6. Odkładanie.

7. Wykonanie zadania w czas, bardzo się przy tym stresując lub ukończenie go za późno bądź też nie zrobienie go wcale.

8. Postanowienie o niepostępowaniu w ten sposób w przyszłości.

9. Niedługo po tym sytuacja się powtarza.